هاست چیست ؟

هاست چیست ؟

هاست چیست؟

واژه هاست (host) در دنیای وب با کلمه هاستینگ (hosting) شناخته میشه و تلفظ صحیح اون در لهجه های آمریکائی و انگلیسی بصورت هُست هستش یعنی دقیقا همانطوری که نوشته میشه ولی در ایران بصورت هاست تلفظ میشه که دیگه به این موارد همگی عادت کردیم. حالا زمانی که قرار هست از آن در فضای گسترده جهانی وب (وب جهان گستر) یا world wide web (به اختصار www)  استفاده بشه، اصطلاح میزبانی وب (web hosting یا webhosting) بکار برده میشه و در واقع یک سرویس بر پایه اینترنت هست و این امکان را فراهم میکنه تا  افراد و شرکت ها بتوانند  نوشته ها، فایل ها (کدها، تصاویر، فیلم ها، صداها، اسناد و نرم افزارها) و نرم افزارهای تحت وب خود را بصورت همیشگی و 24 ساعته در دسترس عموم قرار بدند.

انواع سرویس های میزبانی وب:

در حال حاضر سرویس های میزبانی وب در مقیاس و انواع مختلفی ارائه میشه و معمولا برای هر نوعی از سرویس ها، پلن های (بسته ها یا پکیج ها) تعریف میشه. مثلا یک شرکت برای نوع اشتراکی سرویس میزبانی وب خود 4 تا پلن با نام های قرمز، آبی، قرمز و سبز تعریف کنه و هر پلن مشخصات خاص خودش را داره که کاربر بر اساس نیاز خودش یکی از پلن ها را سفارش میده. این مشخصات می تونه فضای هاست، پهنای باند، میزان RAM و CPU ، بازدیدهای یکتای روزانه، بازدیدهای همزمان در لحظه، تعداد ارسال ایمیل در ساعت یا روز، تعداد اکانت ایمیل،نوع کنترل پنل هاست، نوع وب سرور، نوع هارد، تعداد addon domain، پارک دامین، تعداد دیتابیس، حداکثر اندازه هر دیتابیس و مکان دیتاسنتر و … باشه. در ادامه با انواع رایج سرویس های میزبانی وب آشنا میشیم:

  • رایگان (free): بعضی از شرکت ها سرویس های هاست رایگانی را ارائه میدهند که استفاده از آنها مستلزم پذیرش قوانین و مقررات خاصی هست. مثلا وب سایتی که هاست رایگان استفاده می کنه باید نام شرکت ارائه دهنده هاست را در تمامی صفحات تبلیغ بکنه که معمولا از آن بعنوان هاست اسپانسری یاد میشه. یک نمونه شعاری که این شرکت ها از آن استفاده می کنند شبیه این جمله است : ” با تبلیغ هاستینگ ما در وب سایت خود هاست رایگان دریافت کنید “. علت دیگر ارائه سرویس هاست، فراهم کردن بررسی کیفیت سرویس هاست هست که معمولا شرکت های میزبانی وب یک پلن با مدت زمان و مشخصات محدود ارائه میدند. مثلا فضای هاست 300 مگابایت، پهنای بند 10 گیگابایت، امکان میزبانی فقط یک دامنه اصلی و مدت زمان یک هفته .
  • اشتراکی (shared): بر روی سرور این سرویس ها بیش از یک وب سایت میزبانی میشه و حتی گاهی این نوع را با توجه به تعداد سایت های روی سرور به 2 نوع اشتراکی کم جمعیت و پر جمعیت دسته بندی می کنند. مثلا اگر روی یک سرور اختصاصی 20 تا سایت باشه میشه اشتراکی کم جمعیت و اگر 200 تا سایت قرار بگیره بعنوان اشتراکی پر جمعیت در نظر گرفته میشه. همه وب سایت های روی این نوع سرویس، از منابع سرور مثل CPU و RAM بصورت اشتراکی استفاده می کنند و شرکت ارائه دهنده هاست می تونه با استفاده از یکسری نرم افزارها، این منابع را محدود کنه بطوری که برای هر پلن هاست مقادیر معینی از منابع مشخص شده است و امکان استفاده ی بیش از اون نیست.انجام این کار از استفاده غیرمجاز سایر سایت های پرمصرف روی سرور جلوگیری خواهد کرد. این نوع برای سایت های کوچک، کم مصرف ( از نظرمنابع) و کم بازدید مناسبه و دسترسی SSH برای کاربر به دلیل اشتراکی بودن سرویس ها غیرفعال است.
  • نمایندگی (Reseller): این نوع سرویس، به کاربران اجازه میده تا حدی شبیه یک شرکت میزبانی وب فعالیت کنند و خودشون بتونند پلن های هاست را با مشخصات مدنظرشون ایجاد و به بفروشند. اکثر ریسلرها (نمایندگان فروش) پلن های مشابه پلن های اشتراکی هاست را میفروشند و این شرکت های میزبانی وب هستند که این نوع اکانت ها را در اختیارشان قرار می دهند. خود ریسلر باید یک تیم پشتیبانی برای امور فروش و فنی داشته باشه چون اکثر شرکت های هاستینگی که این نوع سرویس را ارائه میدند یکی از شرایطی که برای این سرویس ها دارند این هست که به جزء موارد سروری که از کنترل ریسلرها خارج هستش، سایر موارد فنی مثل مشکلات کاربرانشون در مواجه با بعضی از خطاهای معمول و رایج اسکریپت ها یا بعضی از درخواست های کاربرانشان مثل انتقال سایت از هاست دیگر را باید خود ریسلر پیگیری کنه و ریسلر کامل باید به کنترل پنل هاست استفاده شده و امکانات و قابلیت های آن مسلط باشه. در این نوع سرویس هاست، ریسلر یا نماینده فروش امکان استفاده از SSH را نداره.
  • سرور مجازی خصوصی (VPS): وقتی که یک سرور فیزیکی با استفاده از مجازی سازهای رایج مثل VMware و KVM به تعدادی سرور مجازی خصوصی یا Virtual Private Server تقسیم میشه و می توان مشخص کرد هر سرور مجازی خصوصی چه میزان CPU، RAM، هارد، پهنای باند و … داشته باشه. برای مثال پلن اول RAM یک گیگابایت، CPU آن هم 4000 مگاهرتز، هارد 30 گیگابایت و پهنای باند 200 گیگابایت هست. در واقع تکنولوژی مجازی سازی روی سیستم عامل اجرا میشه. بنابراین کرنل (kernel) یا هسته سیستم عامل بین همه این سرورهای مجازی خصوصی مشترک استفاده میشه و این ریسک وجود داره که اگر مشکلی برای این کرنل پیش بیاد، همه سرورهای مجازی دچار مشکل میشند. از طرفی یکی از مزیت های سرور مجازی خصوصی، آزادی و اختیارات بیشتر در  پیکربندی (کانفیگ) آن بر اساس  نیازهایی که داری هستش. به همین علت، خیلی از کاربران سایت های رو به رشد خودشون را از هاست اشتراکی به VPS  ارتقاء میدند تا گرفتار افت سرعت و کندی و محدودیت های موجود در هاست اشتراکی نشوند. در این نوع کاربر می تونه دسترسی SSH به سرور داشته باشه.
  • سرور مجازی اختصاصی (VDS): این نوع که مخفف Virtual Dedicated Server هست را می توان ترکیبی از سرور مجازی خصوصی (VPS) و سرور اختصاصی (Dedicated Server) دونست. در واقع تکنولوژی مجازی ساز بصورت مستقیم روی سرورهای فیزیکی اجرا میشه نه بروی سیستم عامل و در اصل یک نمونه کوچک از سرور اختصاصی است. از آنجایی که یک سرور فیزیکی به تعدادی سرور مجازی کوچکتر تقسیم میشه، به VPS شباهت داره و از آنجایی که روی هر کدام از این سرورهای مجازی یک kernel (هسته) جدا نصب شده، به سرور اختصاصی شباهت دارد و بر خلاف VPS اگر هسته سیستم عامل یکی از این سرورها دچار مشکل بشه، روی سایر سرورهای اختصاصی مجازی تاثیری ندارد یعنی مستقل بوده و منابع در نظر گرفته بصورت کاملاً اختصاصی هست بنابراین میشه نتیجه گرفت VDS از نظر کارایی، امنیت، قابلیت اطمینان و مقیاس پذیری بهتر از VPS  هستش. لازم به ذکر هست کاربر در این نوع هم دسترسی به SSH برای اتصال به سرور را داره.
  • سرور اختصاصی (Dedicated): در سرور اختصاصی، کاربر دسترسی کامل (دسترسی root در سرورهای لینوکسی و دسترسی administrator در سرورهای ویندوزی) به سرور را داره بنابراین مسئولیت نگهداری و امنیت سرور هم بر عهده خود کاربر بوده ولی کاربر مالک سرور نیست چون سرور را شرکت هاستینگ خریداری کرده است. یک نوع از این سرویس ها، سرور اختصاصی مدیریت شده یا مدیریت نشده است که معمولا  ارزان ترین در پلن های اختصاصی محصوب میشه.
  • سرور مدیریت شده (MANAGED): در این نوع کاربر یک سرور که از قبل پیکربندی (کانفیگ) شده را تحویل میگیره ولی دسترسی کامل (دسترسی root در سروی های لینوکسی و دسترسی administrator در سرورهای ویندوزی) به سرور را نداره.هر چند که به کاربر دسترسی FTP یا ابزارهای مدیریت از راه دور جهت مدیریت داده ها و در صورت نصب کنترل پنل هاست بر روی سرور، دسترسی محدودی نیز روی کنترل پنل داده میشه. دلایل مختلفی وجود داره که به کاربر دسترسی کامل داده نمیشه از جمله اینکه شرکت هاستینگ کیفیت سرویس را  با ندادن دسترسی کامل به کاربر تضمین میکنه چون ممکنه کاربری با اعمال تغییرات اشتباه در کانفیگ سرویس بصورت ناخواسته باعث بروز مشکلاتی بشه. کاربر مالک سرور اختصاصی نیست چون سرور توسط شرکت هاستینگ خریداری شده و در اختیار او قرار گرفته است بنابراین این سرورهای مدیریت شده به کاربران اجاره داده میشه.
  • کولوکیشن (Colocation, Collocation, Co-Location): این نوع همانند سرور اختصاصی هستش با این تفاوت که کاربر مالک سرور بوده و شرکت هاستینگ برای سرور متعلق به کاربر یک فضا و مکانی را در مرکز داده (Data center) اجاره می کنه. البته خود کاربر میتونه Rack را هم تهیه کنه. مرکز داده یا همون دیتاسنتر موظف هست پهنای باند، ip، اینترنت، سیستم برق رسانی مجهز ، کولینک (سیستم خنک کننده)، سيستم اطفاي حريق، سیستم تهويه و فضای فیزیکی را فراهم کرده و از سرور هم مراقب کنه مثلا کسی سرور را برنداره و با خودش ببره یا بیاد تغییری داخل سرور بده. اگر خود سرور دچار خرابی بدون دخالت دیتاسنتر بشه، کاربر موظف هست اون را تعمیر یا تعویض کنه و شرکت هاستینگ معمولاٌ امکانات مربوط به برق، اینترنت و ذخیره سازی را تضمین می کنند و هر کاربر برای بروزرسانی و تغییرات سخت افزاری در سرور یک مدیر را تعیین میکنه تا به مکانی که سرور هست مراجعه کنه. این نوع قدرتمندترین و گرانترین نوع میزبانی وب هست.
  • ابری: یکی از جدیدترین نوع های میزبانی وب هستش که باعث میشه سایت شما بصورت متعادل از چندین سرور در دسترس باشه (افزونگی سرور) که همین باعث میشه آپتایم وب سایت برابر 99.9 و حتی 100 درصد باشه چون اگر یکی از سرورها دچار مشکل بشه، بسرعت وب سایت از سرور دیگه لود خواهد شد. در ضمن قیمت مناسبی هم داره چون با توجه به وضعیت فعلی منابعی که وب سایت مصرف می کنه از کاربر هزینه گرفته میشه و اینطور نیست که از قبل حداکثر مقدار مجازی برای منابع (CPU,RAM و …) تعریف شده باشه و برای ارتقاء سرویس هم در زمان صرفه جویی میشه چون نیازی به انتقال به سرور دیگه هست وکافیه منابع بیشتر را از سایر سرورها تأمین بشه و همین موارد بیانگر انعطاف بالای این نوع سرویس هست. از طرف دیگر به دلیل پراکنده بودن اطلاعات در چند سرور، تامین امینت در این نوع سرویس ها دشوارتر بوده و امکان تهیه بکاپ بصورت فیزیکی وجود نداره.
  • خوشه ای (cluster): این نوع تا حد زیادی به ابری شباهت دارد. چندین سرور که در اصطلاح به هر کدام از سرور ها node (گره) و در کل خوشه گفته میشه، دارای محتوا یکسانی هستند تا بهتر از منابع استفاده کنند که میزان در دسترس بودن سایت (آپتایم) را افزایش میده. بر خلاف نوع اشتراکی که سرویس های وب سرور، پایگاه داده، ایمیل، FTP و …بر روی یک سرور فیزیکی هستند، یک خوشه می تونه ارائه سرویس وب سرور را از سرویس پایگاه داده (database) به منظور افزایش سرعت پردازش داده ها مجزا کنه تا احتمال اینکه یک سرویس مثل FTP بر روی سرویس دیگه مثل MYSQL اثر بزاره را کاهش بده که بیانگر مقیاس پذیر بودن میزبانی وب خوشه ای است. این نوع مناسب سایت های بزرگ هستش یا سایت هایی که در حال حاضر از نوع سرور اختصاصی استفاده می کنند. مثل انجمن های بحث و گفتگو که از چندین وب سرور front-end (فرانت اند) و چندین پایگاه داده back-end (بک اند) استفاده می کنند. زمانی که فقط یک سرور هست برای ارتقاء و بروزرسانی های نرم افزاری مجبور هستیم بصورت دوره ای سرور را ریستارت کنیم ولی در نوع خوشه ای (clust
    هاست چیست ؟
    4.6 (91.76%) 17 نظر
درباره نویسنده
مدیر
سابقه فعالیت 8 ساله در شاخه های گوناگون وب را دارد، او فارغ التحصیل رشته IT است و علاقه زیادی به مباحث سرورهای لینوکسی، زبان های برنامه نویسی تحت وب و شبکه های کامپیوتری دارد.